{"fr": "<p>L&rsquo;horlogerie n&rsquo;est pas l&rsquo;astrologie. En Suisse, tout est calcul&eacute;, anticip&eacute;, mesur&eacute; dans les moindres recoins. L&rsquo;horlogerie de nos a&iuml;euls a &eacute;t&eacute; maintes fois d&eacute;cortiqu&eacute;e : les Breguet, Moinet, Huygens, Arnold, Berthoud, Graham et Janvier ont (presque) tout confess&eacute; sur l&rsquo;autel de la science. Les horlogers contemporains continuent de s&rsquo;en nourrir. Quid des g&eacute;n&eacute;rations futures ? A-t-on d&eacute;j&agrave; les pr&eacute;mices de l&rsquo;horlogerie de demain ?</p>\r\n<p>Dans certains cas, oui. Il ne s&rsquo;agit nullement de fumantes extrapolations mais de physique, voire de logique. Certains mat&eacute;riaux s&rsquo;affirment d&eacute;j&agrave; comme incontournables dans les dix ou vingt prochaines ann&eacute;es. Il est acquis que l&rsquo;on peut gagner en l&eacute;g&egrave;ret&eacute; comme en pr&eacute;cision. Et en taille ? Probablement pas : la miniaturisation perd tout son sens si elle aboutit &agrave; des garde-temps... que l&rsquo;on ne peut plus lire. Une montre m&eacute;canique doit g&eacute;n&eacute;ralement se situer entre 35 et 45 mm de diam&egrave;tre pour offrir une lecture ais&eacute;e et cela ne devrait pas varier &agrave; l&rsquo;avenir.</p>\r\n<h2>3 grammes &agrave; 770.000 euros</h2>\r\n<p>Entre ces diam&egrave;tres, tout reste possible. L&rsquo;heure &eacute;tant au &laquo; less is more &raquo;, l&rsquo;horlogerie m&eacute;canique s&rsquo;emploie &agrave; cr&eacute;er des bo&icirc;tes de plus en plus fines et l&eacute;g&egrave;res. C&rsquo;est clairement une voie d&rsquo;avenir pour l&rsquo;horlogerie. Elle a &eacute;t&eacute; grandement d&eacute;frich&eacute;e par Richard Mille. La jeune marque cr&eacute;&eacute;e en 2001 est pass&eacute;e ma&icirc;tre dans l&rsquo;art du carbone, ultra l&eacute;ger et ultra r&eacute;sistant. Sa RM 27-02 a m&ecirc;me s&eacute;duit Rafael Nadal, avec un mouvement qui ne p&egrave;se que 3,35 grammes. D&eacute;velopp&eacute;s en partenariat avec la soci&eacute;t&eacute; North Thin Ply Technology, la lunette et le fond de la pi&egrave;ce sont r&eacute;alis&eacute;s &agrave; partir d'un mat&eacute;riau in&eacute;dit qui combine carbone NTPT (utilis&eacute; en Formule 1 et en a&eacute;ronautique) et quartz TPT (un empilement de plus de 600 couches de filaments de quartz). Prix de la montre la plus l&eacute;g&egrave;re au monde : 770.000 euros.</p>\r\n<p>D&rsquo;autres marques &oelig;uvrent dans le m&ecirc;me sens et avec des prix plus d&eacute;mocratiques. C&rsquo;est le cas de Breitling avec un mat&eacute;riau innovant, baptis&eacute; Breitlight. 3,3 fois plus l&eacute;ger que le titane et 5,8 fois plus que l&rsquo;acier tout en &eacute;tant plus dur, ce mat&eacute;riau se distingue par sa r&eacute;sistance aux rayures, &agrave; la traction et &agrave; la corrosion, son amagn&eacute;tisme, sa stabilit&eacute; thermique et son caract&egrave;re anallergique &ndash; sans oublier un toucher plus chaud que le m&eacute;tal et un effet l&eacute;g&egrave;rement marbr&eacute; renfor&ccedil;ant l&rsquo;originalit&eacute; du design.</p>\r\n<p><img style=\"width: 690px;\" src=\"data:image/jpeg;base64,[BLOB]\" data-filename=\"horlo2.JPG\" /></p>\r\n<p>&nbsp;</p>\r\n<h2>La qu&ecirc;te ultime de pr&eacute;cision</h2>\r\n<p>En son c&oelig;ur battant, la montre de demain se distinguera par sa pr&eacute;cision. Certes, la montre m&eacute;canique la plus perfectionn&eacute;e n&rsquo;arrivera jamais &agrave; la justesse d&rsquo;un jouet &agrave; quartz &agrave; moins de cinq euros. En horlogerie traditionnelle, l&rsquo;enjeu est tout autre : d&eacute;velopper l&rsquo;art horloger pour obtenir la plus grande pr&eacute;cision par la seule voie m&eacute;canique.</p>\r\n<p>Cette qu&ecirc;te quasi mystique est port&eacute;e par les plus grands noms de l&rsquo;industrie. Patek Philippe en est l&rsquo;un des chantres. La manufacture genevoise s&rsquo;est associ&eacute;e &agrave; d&rsquo;autres grandes maisons (Rolex, le Swatch Group, entre autres) avec un objectif clair : d&eacute;passer les limites physiques qui sont celles des mat&eacute;riaux traditionnels. R&eacute;sultat : l&rsquo;av&egrave;nement du silicium. Alors qu&rsquo;une montre traditionnelle se caract&eacute;rise par une succession de chocs (le fameux &lsquo;tic-tac&rsquo; de son organe r&eacute;glant), le silicium, par son &eacute;lasticit&eacute;, permet de travailler en souplesse par un jeu de lames pas plus &eacute;paisses qu&rsquo;un cheveu et qui se forment et se d&eacute;forment au fil des battements de la montre. Qui plus est, le silicium est insensible aux variations de temp&eacute;ratures. Omega, Longines, Tissot, Jaquet Droz, Breguet, Blancpain en font d&eacute;j&agrave; usage et bien d&rsquo;autres devraient suivre.</p>\r\n<p>&nbsp;</p>\r\n<p><img style=\"width: 369px;\" src=\"data:image/jpeg;base64,[BLOB]\" data-filename=\"horlo3.JPG\" /></p>\r\n<p>&nbsp;</p>\r\n<h2>Mauvaises ondes</h2>\r\n<p>Les champs magn&eacute;tiques seront les b&ecirc;tes noires de l&rsquo;horlogerie de demain. Entre fermoirs aimant&eacute;s de sac &agrave; mains, pr&eacute;sence de deux t&eacute;l&eacute;phones dans une m&ecirc;me poche, d&rsquo;une tablette &agrave; proximit&eacute;, d&rsquo;un ordinateur portable voire d&rsquo;enceintes miniatures, tout est fait pour perturber les &eacute;l&eacute;ments en acier d&rsquo;une montre m&eacute;canique. Certains ne d&eacute;passant pas la largeur d&rsquo;un cheveu, le moindre champ magn&eacute;tique ruine sa bonne marche.</p>\r\n<p>Par le pass&eacute;, une simple cage de Faraday, qui venait litt&eacute;ralement envelopper le calibre d&rsquo;une montre, prot&eacute;geait ce dernier des agressions magn&eacute;tiques. Aujourd&rsquo;hui, la tendance est plut&ocirc;t d&rsquo;utiliser des mat&eacute;riaux amagn&eacute;tiques. Omega a ouvert la voie en garantissant avec ces calibres Master Chronometer une r&eacute;sistance extr&ecirc;me &agrave; 15.000 Gauss. Cette valeur correspond &agrave; celle d&rsquo;une exposition &agrave; une IRM : une situation peu fr&eacute;quente de nos jours mais l&rsquo;horlogerie suisse se voulant &eacute;ternelle, mieux vaut pr&eacute;venir que gu&eacute;rir.</p>", "nl": "<p>De horlogekunst heeft niets te maken met in de sterren kijken. In Zwitserland is alles berekend, voorzien en gemeten tot in de kleinste details. De horlogekunst van onze voorouders werd zo vaak ontleed: Breguet, Moinet, Huygens, Arnold, Berthoud, Graham en Janvier hebben zowat alles geofferd op het altaar van de wetenschap en de hedendaagse horlogemakers laten zich nog steeds inspireren door deze rijkdom. Hoe zit het met de generaties van morgen? Is de basis van de horlogerie van de toekomst al gelegd?</p>\r\n<p>In sommige gevallen wel. Het gaat dan niet over onduidelijke extrapolaties, maar over fysica of zelfs logica. Van bepaalde materialen is nu al duidelijk dat ze de volgende tien tot twintig jaar zullen uitgroeien tot de referentie. Het staat vast dat zowel de lichtheid als de precisie nog zullen verbeteren. Het formaat wellicht niet: verkleining heeft weinig zin als dat leidt tot uurwerken die onleesbaar worden. De diameter van een mechanisch uurwerk schommelt meestal tussen 35 en 45 mm om het leesbaar te houden; dat zou in de toekomst niet moeten veranderen.</p>\r\n<h2>Drie gram voor 770.000 euro</h2>\r\n<p>Maar binnen die diameter blijft alles mogelijk. Nu &ldquo;less is more&rdquo; de laatste trend lijkt te zijn, legt de mechanische horlogekunst zich toe op de creatie van alsmaar fijnere en lichtere kasten. Daar ligt duidelijk een piste met toekomst voor de horlogekunst. Dat werd alvast uitgebreid verkend door Richard Mille. Het jonge merk dat in 2001 in het leven geroepen werd, verwierf meesterschap in de toepassing van koolstof, een bijzonder lichte en uiterst resistente materie. De RM 27-02 van het merk wist zelfs Rafael Nadal te bekoren. Het binnenwerk weegt amper 3,35 gram. De bezel en de achterkant van het stuk die ontwikkeld werden in partnerschap met North Thin Ply Technology, zijn vervaardigd in een uniek materiaal dat NTPT koolstof (die ook gebruikt wordt in de Formule 1 en in de luchtvaart) combineert met TPT kwarts (een opeenstapeling van meer dan 600 lagen kwartsdraden). Prijskaartje van het lichtste uurwerk ter wereld: 770.000 euro.</p>\r\n<p>Andere merken werken in dezelfde richting, maar hanteren meer democratische prijzen. Dat geldt bijvoorbeeld voor Breitling en zijn innoverende Breitlight, een materie die 3,3 keer lichter is dan titaan en 5,8 keer lichter dan staal, terwijl ze toch harder is. Breitlight is krasbestendig, trekvast en roestvrij; het is niet magnetisch, thermisch stabiel en niet allergeen. Bovendien voelt het warmer aan dan metaal en kan het prat gaan op een licht gemarmerd effect, wat de originaliteit van het design nog versterkt.</p>\r\n<p>&nbsp;</p>\r\n<p><img style=\"width: 690px;\" src=\"data:image/jpeg;base64,[BLOB]\" data-filename=\"horlo2.JPG\" /></p>\r\n<p>&nbsp;</p>\r\n<h2>Streven naar de ultieme precisie</h2>\r\n<p>Aan de binnenkant zal het uurwerk van morgen zich onderscheiden door zijn precisie. Natuurlijk zal zelfs het meest geperfectioneerde mechanische uurwerk er nooit in slagen dezelfde juistheid te bereiken als een kwartsspeelgoed van minder dan vijf euro. In de traditionele horlogekunst is de uitdaging van totaal andere aard. Het komt erop aan de horlogekunst te ontwikkelen om de grootst mogelijke precisie te bereiken uitsluitend via mechanische weg.</p>\r\n<p>Deze bijna mystieke zoektocht wordt aangevoerd door de grootste namen in de industrie. Patek Philippe is &eacute;&eacute;n van de goeroes. De manufactuur uit Gen&egrave;ve associeerde zich met andere gereputeerde merken (Rolex, Swatch Group, enz.) met een welbepaald doel voor ogen: de fysieke beperkingen die de traditionele materialen per definitie inhouden, overstijgen. Dat leidde tot de komst van silicium. Terwijl een traditioneel horloge gekenmerkt wordt door een opeenvolging van schokken (het bekende tiktak-geluid van zijn kloksignaal), maakt silicium het, dankzij zijn elasticiteit, mogelijk om in alle soepelheid te werken door een stel letterlijk haarfijne plaatjes. Bovendien is silicium ongevoelig voor temperatuurschommelingen. Omega, Longines, Tissot, Jaquet Droz, Breguet en Blancpain maken er al gebruik van en er zouden nog heel wat andere merken moeten volgen.</p>\r\n<p>&nbsp;</p>\r\n<p><img style=\"width: 369px;\" src=\"data:image/jpeg;base64,[BLOB]\" data-filename=\"horlo3.JPG\" /></p>\r\n<p>&nbsp;</p>\r\n<h2>Slechte golven</h2>\r\n<p>Magnetische velden zijn de doorn in het oog van de horlogerie van morgen. De magnetische handtassluitingen, de aanwezigheid van twee gsm&rsquo;s in een enkele zak, een tablet in de buurt, een laptop of zelfs miniatuurluidsprekers&hellip; er zijn een groot aantal factoren die de stalen elementen van een mechanisch horloge potentieel kunnen verstoren. Aangezien sommigen niet dikker zijn dan een haar, is zelfs het kleinste magnetische veld nefast voor de goede werking ervan.</p>\r\n<p>In het verleden beschermde een gewone kooi van Faraday die letterlijk rond het kaliber van een horloge zat, tegen de magnetische aanvallen. Vandaag wordt er veeleer gebruikgemaakt van niet-magnetische materialen. Omega effende het pad, door met zijn Master Chronometer kalibers een extreme resistentie van 15.000 Gauss te garanderen. Deze waarde stemt overeen met de blootstelling aan een MRI. Tegenwoordig is dat een situatie die niet vaak voorkomt, maar aangezien de Zwitserse horlogekunst mikt op de eeuwigheid, is voorkomen beter dan genezen.&nbsp;</p>"}